|
طرز كار فرستنده اوسيلاتور را به يك سر سيم آنتن وصل كنيد. اوسيلاتور ولتاژ متناوبي را به آنتن اعمال مي كند، و يك ميليون بار در هر ثانيه، ولتاژ از ٠ تا ٩ولت و مجدداً از ٩ولت به ٠ولت تغيير مي كند. در فرستنده، بار الكتريكي در سيم آنتن بالا و پايين مي رود، و باعث مي شود امواج راديويي از سيم آنتن ارسال شود. اين امواج راديويي توسط راديو AM دريافت شده و تقويت مي گردد، و در نهايت به بلند گو فرستاده مي شود تا صفحه آن به جلو و عقب حركت نموده، و در نتيجه صدايي توليد گردد. از طرف ديگر، منبع صدا (مثلاً ضبط صوت يا پخش CD) معمولاً به بلندگو يا گوشي وصل مي شود. اين دستگاه ها برقي را به بلندگو ارسال مي كنند كه متناسب صداي ضبط شده است، و در نتيجه بلندگو متناسب اين برق به حركت در آمده و هوا را به حركت در مي آورد و بدين ترتيب امواج صوتي بازسازي مي گردد. در شكل زير نمودار موج صدا را مشاهده مي كنيد.
در فرستنده ما، منبع صدا به جاي بلندگو به ترانسفورمر وصل شده است. طرف ديگر ترانسفورمر به منبع ولتاژ اوسيلاتور وصل است. منبع صدا باعث مي گردد ترانسفورمر ولتاژي را به اوسيلاتور اضافه يا كم نمايد (به همان شكل كه مي توانست صفحه بلندگو را به جلو و عقب براند) وقتي ولتاژ منبع برق اوسيلاتور كم و زياد مي شود، شدت برق ارسالي به آنتن نيز زياد و كم مي گردد. در اين صورت نوسان ولتاژ، ديگر ٩ولت نخواهد بود. در اين حالت ولتاژ بين ٠ولت تا ١٠ ولت تغيير مي كند، زيرا ولتاژ ترانسفورمر به ولتاژ باتري اضافه و كم گرديده است. در تصوير زير شكل برق ارسالي به آنتن را مشاهده مي كنيد.
برق در حال تغيير در آنتن امواج راديويي را ارسال مي كند. امواج راديويي، شكلي همانند امواج آنتن را دارند. در هر حال، از آنجا كه فرستنده و گيرنده مستقيماً به يكديگر وصل نيستند، بنابراين گيرنده نمي داند چه مقداري را به عنوان مقدار صفر در نظر گرفته است. آنچه كه گيرنده مي بيند امواج راديويي است كه دامنه اش دائماً در حال تغيير مي باشد. در گيرنده، صفر برابر متوسط برق امواج دريافتي است. بدين ترتيب امواج دريافتي توسط گيرنده چيزي شبيه شكل زير مي باشد.
اگر ما اين موج را به گوشي بفرستيم، چيزي نمي توانيم بشنويم، زيرا متوسط ولتاژ صفر است. به همين دليل در سر راه ولتاژ ارسالي به گوشي ديود (ژرمانيم) قرار داده شده است.
ديود كلك جالبي مي زند!
در شكل زير نمودار ولتاژي بعد از ديود را مي بينيد.
تمام قله هاي جزئي برق، يك ميليون بار در ثانيه روي مي دهد، و اين خيلي سريع تر از آن است كه گوش ما بتواند بشنود، و حتي خيلي سريع تر از آن است كه صفحه بلندگو بتواند متناسب آن به حركت در آيد. اما از آنجا كه همه آنها صفحه بلندگو را هل مي دهند، تمام هل هاي كوچك جمع شده و صفحه بلندگو را به حركت در مي آورند. از آنجا كه برخي از هل هاي جزئي قوي تر از ديگران است (ستون هاي آبي بلندتر در نمودار بالا) بنابراين مي توانند صفحه بلندگو را بيشتر از آنهايي كه ضعيف ترند حركت دهند. در شكل زير نمودار موج دريافتي را مي بينيد.
صداي دريافتي يك كپي معتبر از موج صداي در فرستنده است. جرقه و صداي تق تق امواج راديويي بسازيد و آن را ارسال كنيد. ابتدا دو سيم را به باتري وصل كنيد، سپس انتهاي يكي از سيم ها را به قسمت فلزي سوهان وصل نماييد. در پايان سر آزاد سيم ديگر را روي سطح سوهان بكشيد تا جرقه هايي ايجاد گردد. در هر جرقه جريان وصل و قطع مي گردد و بدين ترتيب امواج راديويي ايجاد مي شود. اينها نشانگر امواج راديويي هستند كه از ايستگاه راديويي ارسال مي شوند. آنتن راديو امواج ارسالي از سوهان را دريافت نموده و صداي تق تق توليد مي كند. شما به جاي صداي انسان يا موسيقي، صداي تق تق مي شنويد زيرا در اينجا امواج راديويي (همانند آنچه كه ار ايستگاه راديويي مي آيد) مدوله نشده اند.
لوج و ماركوني هاينريش هرتز، دانشمند آلماني (٩٤-١٨٥٧)، به كمك جرقه وجود امواج راديويي را در سال ١٨٨٨ كشف كرد. شش سال پس از آن، اوليور لوج، دانشمند انگليسي (١٩٤٠-١٨٥١) بر اساس كشف هرتز، اولين پيغام راديويي را بر اساس كدهاي مرس فرستاد. اين ارتباط بين دو ساختمان مبادله شد. گاگيلو ماركوني، مخترع ايتاليايي (١٩٣٧-١٨٧٤) تصميم گرفت راديو را به عنوان ابزاري براي ارتباطات گسترش دهد. وي كارش را در سال ١٨٩٥ شروع كرد و در سال ١٩٠١ موفق شد پيغامي را از يك سوي اقيانوس اطلس طرف به مقابل آن ارسال كند. در سال ١٩٠٦، مدولاسيون (كه اجازه مي دهد صدا بوسيله امواج راديويي ارسال گردد) توسط رجيناند فيسندن، مهندس كانادايي (١٩٣٢-١٨٦٦)، اختراع شد.
|
|||||||||||||||||
